Muzieklabo Noise Gate

'Bandcoaching x' (2008)

Het project ‘Bandcoaching x’ vormt het vervolg op het geslaagde ‘Bandcoaching+’ in 2007, evenwel met enkele verschillen. ‘Bandcoaching+’ focuste op jongeren: jongeren die een als misdrijf omschreven feit pleegden en jonge mensen in een problematische opvoedingssituatie. Met ‘Bandcoaching x’ richten we ons naast jonge delinquenten evenzeer op volwassen gedetineerden.

Verslag participatieproject in de Leuvense Hulpgevangenis

Op 30 juni doet het langverwachte participatieproject van Noisegate haar intrede in de Leuvense Hulpgevangenis. De Hulpgevangenis is een “Arresthuis”, een strafinrichting waar beklaagden, geïnterneerden en enkele veroordeelden verblijven. Doel van ons project is een aantal gedetineerden en/of geïnterneerden (zij die een strafbaar feit gepleegd hebben maar “ontoerekeningsvatbaar” waren op het ogenblik van het gepleegde feit) warm te maken om actief en vooral creatief samen te werken aan teksten en muziek voor een eigen muzikale “live-act” op het Marktrockevenement in de Hulpgevangenis van Leuven! Al op de eerste dag van onze bekendmaking in Leuven-Hulp, verschijnen al heel wat kandidaten voor het project, de één al wat muzikaler dan de ander, maar allen erg gemotiveerd!

Onze blijdschap en dankbaarheid kan niet op als we kennismaken met een onbekende, maar getalenteerde “singer-songwriter” én gitarist die zijn “skills” in de gevangenis – en dus enigszins dankzij de gevangenis – heeft geleerd door een gitaarleraar en door de bijna wekelijkse samenkomsten van een “Houseband” waarvan hij ook deel uitmaakt en die professioneel wordt begeleid. Het project biedt hem een kans bij uitstek en biedt ook ons een buitenkans om muzikale meerwaarde te geven aan het toonmoment en aan de daaraan voorafgaande creatieve zoektocht naar harmonie en stijl. Als amateur komt hij hoegenaamd niet amateuristisch over, wat we alleen maar kunnen beamen!

Naast deze selfmade muzikant maken we ook kennis met een gevangene die sedert een jaar of twee de basisvaardigheden van het gitaarspelen goed in de vingers heeft en die als “tweede” of begeleidend gitarist, zeer goed aan de zijde van de voornoemde zanger-gitarist kan staan. Wat later verschijnt een derde man ten tonele, hij wenst graag als zanger deel te nemen. Da’s al een mooi begin, maar goed begonnen is half gewonnen, dus gaan we nog op zoek naar een potentiële bassist en een drummer die de rangen kunnen vervoegen. Niet dat we daar glansrijk in slagen, want een pop- & rockdrummer vinden we niet, maar wel een Arabische percussionist en zelfs een bassist die weliswaar weinig, maar toch al voldoende praktijkkennis heeft opgedaan om deel uit te maken van onze hoogsteigen “jailband”. Klaar om aan het échte en moeilijke werk te beginnen…leren wat harmonie is, oefenen, nog eens oefenen, samen musiceren en de “oren” in dezelfde richting krijgen…soms heeft het veel weg van sisyfusarbeid, maar schijn bedriegt!

Gezien we over weinig tijd beschikken om het project tot een goed einde te brengen – 10 augustus staat de groep al op het podium tijdens Marktrock! – zijn we genoodzaakt om voorrang te geven aan deelnemers die al enige muzikale praktijkervaring hebben. Slechts één persoon in de groep heeft geen enkele voorkennis en ervaring: de zanger.

Op onze eerste bijeenkomst laat de zanger-gitarist ons zijn oeuvre bewonderen, een heuse map met wel een dertigtal zelf geschreven songteksten, onderverdeeld in strofes en refreinen! Maar dat is nog niet alles! Voor elke song heeft hij ook de akkoordschema’s op papier gezet. En wat het allerbelangrijkste is: ze klinken, zowel in de oren als in het hart! Noch de docenten, noch de deelnemers laten er twijfel over bestaan dat er een groot potentieel zit in deze songs. We spreken af welke songs we kunnen uitwerken, inoefenen en uitvoeren. Daarnaast wordt ook gepeild of er interesse bestaat om bestaande muzieknummers te “coveren” voor Marktrock. De groep geeft haar fiat om “Under the Bridge” van de veelgeprezen Red Hot Chili Peppers én “My girl” van het alombekende Nirvana te coveren.
Vooral “Under the Bridge” zal - zo is gebleken tijdens de sessies - een zware beproeving worden…

De sessies duren telkens 3 uren per keer, gemiddeld tweemaal per week, zo kunnen we een goede continuïteit behouden en blijft wat ingeoefend wordt ook vers in het geheugen van de deelnemers. Bovendien zijn de omstandigheden in een Arresthuis van dien aard dat wel telkens iemand van de deelnemers niet of niet voor de duur van een hele sessie aanwezig kan zijn. Soms is er bezoek of wordt een gedetineerde voor de advocaat opgeroepen, soms moet iemand naar de psychosociale dienst van de gevangenis of heeft iemand werk in de gevangenis, etc. Allemaal factoren waar docenten ernstig rekening mee moeten houden.

Na enkele sessies doorlopen en voor sommigen doorworsteld te hebben, worden de eerste vruchten afgeworpen: “My Girl” van Nirvana en “I Believe” van onze zanger-gitarist zijn in grote lijnen klaar voor podium en publiek. Enkel de zang vraagt om extra aandacht en bijsturing. Onze zanger heeft immers geen zangervaring. Met de steun van de zanger-gitarist slaagt de zanger er telkens beter in om de juiste toon te vinden en “maatvaster” te zingen.

Sessie 3: we wagen ons aan het instuderen en –oefenen van de intro en strofen van “Under the Bridge”. Dat lukt tijdens deze sessie al vrij aardig. Ook nemen we een tweede song van de zanger-gitarist onder de loep, getiteld “Goodbye my Friend”!
In de sessie die hierop volgen wordt “Under the Bridge” na veelvuldig herhalen en mits enige aanpassingen aan de zanglijn, klaargestoomd voor de live-act. Vanaf dan spitsen we ons toe op nog enkele andere nummers van de zanger-gitarist, waaronder ook een Nederlandstalig met als titel “Weet je nog hoe het toen was”, dat je kan samenvatten als nostalgisch en beklijvend. In een mum van tijd – we hadden er zelfs geen hele sessie voor nodig – toveren we een instrumentaal bluesnummer tevoorschijn. Om ook de allochtone gedetineerden te behagen, slagen we er op de valreep nog in een Flamenco-geïnspireerde instrumentale compositie met Arabische invloeden uit te werken. Wat we nu al met zekerheid weten, is dat we een gevarieerd live-act op het publiek zullen loslaten. Zoals het elke groep betaamt, hoort ook de Jailband een naam te krijgen en die heeft de zanger-gitarist voor ons al bedacht: “SynchroniZed”! Daar heeft niemand nog iets op aan te merken.

Na 1 maand en 10 dagen is het zover: Marktrock in Leuven-Hulp! Om 14u30 opent “SynchroniZed” op één van de “wandelingen” in de gevangenis, waar de gevangenen doorgaans “gelucht” worden. Na een grondige Soudcheck steekt de zanger-gitarist een introductie af waarbij hij de groepsleden één voor één voorstelt onder muzikale begeleiding. Er weerklinkt applaus uit de menigte en het eerste nummer “I Believe” bijt de spits af! Opnieuw applaus, de groep voelt zich duidelijk gesteund en de stress maakt plaats voor enthousiasme. In totaal brengen we een achttal nummers, waaronder 2 covers en 2 instrumentale nummers. Aan het applaus en de reacties van het publiek achteraf, bleek dat “SynchroniZed” best wel in de smaak viel. De enige minder goeie commentaren hadden betrekking op de samenzang, maar dat werd ons in het licht van de korte voorbereidingstijd en het ontbreken van ervaring van de zanger, toch snel vergeven. Ook van de eigen groepsleden bleek dat ondanks de mindere zangprestaties hun enthousiasme onaangetast bleef, getuige hun vraag: “En…wanneer beginnen we terug?”